Ισραήλ! Σε τι διαφέρει με τους φονιάδες του στο Άουσβιτς; Στην μέθοδο; Ναι βρε παιδιά. Ο ήρεμα κοιμώμενος λαός του Ισραήλ. Αυτός ο λαός που ακόμα θα χει φωτογραφίες, ακόμα θα κλαίει την γιαγιά, τον παππού την οικογένεια του ολόκληρη που βασανιζόταν ενώ ταυτόχρονα λόγω μη παροχής τροφής, αποστεωνόταν και λίγο πριν πεθάνει από ασιτία, φρόντιζαν να του χαρίσουν έναν πιο…φαντεζί θάνατο. Μια εκτέλεση που θα γράψει τρόμο, φρίκη, αποτροπιασμό και άρα ιστορία. Μια ιστορία – είδατε που το πάμε με τη σειρά – που θα μνημοπνεύεται αιώνες. Ή θα ήταν Stars οι Γερμανοί που διέταξαν και εκείνοι που με χαρά εκταλούσαν ότι πιο ανύδατον ν’ αντικρύσει άνθρωπος. Κι όμως εκείνοι αποκτηνομένοι τελείως, για να το κάνουν τόσο …πετυχημένα, το φχαριστιόντουσαν κιόλας. Ξέρετε πόσες ιστορίες και γυναικών Γερμανίδων θα βρείτε που διακρίθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τον ζήλο τους και την αποτελεσματικότητα τους να σαπίζουν στο ξύλο και για την ευρυματικότητα τους στα βασανιστήρια των Εβραίων;
Το Ισραήλ λοιπόν που έζησε τις δεκαετίες που πέρασαν κάνοντας πολυ δίκαια – αλίμονο αν δεν το έκανε – σήμαια του την εξόντωση του από τους Γερμανούς, αυτό το κράτος μοιάζει να μην άντεξε περισσότερο την…προσποίηση. Ξεπέρασε ακόμα και τους φόβους του να εκτεθεί παγκοσμίως, έχασε την μπάλα, το κοντρόλ όπως κάθε ένας με εξουσία για καιρό. Απέδειξε μονο του, χωρίς να το πιέσει κανείς, πως το θέλει. Το θέλει πολύ να σκοτώνει ανθρώπους. Και αν θέλει κάποιος να σκοτώνει ανθρώπους, από αφορμές; Οουουου! Άλλο τίποτα!