Clavdia – Eurovision: Σας αρέσει ή όχι; Απαντήστε…και μην αμφιβάλλετε για την κρίση σας! Ούτε διαγωνισμός κορώνας είναι, ούτε καλοσύνης! Το τραγούδι είναι ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Ποιος διαφωνεί; Θ’ άφηναν κάποιον τυχαία να πάει eurovision ή εν χορώ θα σε έψελναν πως εκείνοι ξέρουν. Εσύ, όχι. Είσαι από κείνους που άκουσαν το τραγούδι και δεν το “χώνευες” με τίποτα; Σίγουρα είσαι.
Δεν θα μας πείσει κανείς από κείνους που συντονισμένα “πιέζονται” – ούτε να υποκριθούν δεν μπορούν – πως μιλάμε σοβαρά τώρα, όλοι μαζί σατ σόσιαλ, παντού, για ένα ωραίο τραγούδι. Ο βαθμος δυσκολίας να πετύχουν την αποστολή τους, μεγάλος. Επιστρατεύουν επίθετα: “Καλή κοπέλα”. “Φωνάρα”. Άσχετα αυτά, τελείως για τον διαγωνισμό. Ούτε διαγωνισμός κορώνας είναι, ούτε διαγωνισμός καλοσύνης.
Η απόλυτη υποκρισία μέσα στην χώρα, γιατί έξω ποιος τους ακούει;
Η Klavdia είναι πολύ…λίγη για την σκηνή. ίσως κάποτε γίνει τεράστια. Τώρα όμως , όσες κορώνες και να βγάζει μας εμπνέει το ανέτοιμο που την χαρακτηρίζει αυτή την στιγμή. Παράδειγμα; Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου το ότι είναι με καρφωμένα τα πόδια της. στο σκηνικό. Δεν είναι αυτό που έπαιξε έστω και ελάχιστο ρόλο στην αρνητική εικόνα που έχουμε για την συμμετοχή αυτή. Γιατί; Μα,….υπάρχουν τραγουδιστές, ΑΚΟΥΝΗΤΟΙ, που γεμίζουν την σκηνή. Δεν το κάνει Clavdia αυτό. Δεν το χει. Με το ζόρι; Ακόμα, δεν μας ενδιαφέρει το “καλό παιδί” ούτε το τραγούδι για “ξεριζωμό”. Με χαρακτηρισμούς τέτοιους οι “υποστηρικτές” δεν μας πείθουν πως πρέπει να γουστάρουμε την Αστερομάτα.
Το “καλό παιδί” το “καλή φωνή” ή ακόμα και “φωνάρα”, δεν μας αφορά σε τέτοιο διαγωνισμό αν δεν πληρούνται άλλα. Να σ’ αρέσει απλά, αυτό που ακούς πρώτα και αυτό που βλέπεις.
Το άλλο επειχείρημα, πως το τραγούδι μιλά για κάτι συγκλονιστικό….για ποιους συγκλονιστικό; Για κείνους που κάθησαν και έβγαλαν ένα σενάριο όταν έγραφαν το τραγούδι πιστεύοντας πως βρήκαν κατάλληλο ώστε να μας συγκινήσουν; Εδώ οι Έλληνες αν τους ρωτήσεις δεν ξέρουν την ιστορία στην οποία αναφέρεται η Αστερομάτα.
Αλλά και οι ίδιοι οι…εμπνευστές της, δεν μπόρεσαν να την μεταδώσουν στο κομμάτι. Για να τα καταφέρουν, έβαλαν δελτία τύπου και με διάφορους τρόπους και από διάφορα μέσα, διαβάζαμε τι θέλει να πει ο…ποιητής. Θα ξέρουν οι Ευρωπαίοι; Ποιον νοιάζει σε τι αναφέρεται και ποντάρουν τόσο στο να μας το εξηγούν ξανά και ξανά; Τα πράγματα είναι απλά και με τέτοιες ψευτιές θέλουν να τα κάνουν το άσπρο – μαύρο. Πόσο απλά; Σ’ αρέσει; Ναι ή όχι;
Ακούστε λοιπόν την άποψη μας! Απογοητευτήκαμε αμέσως με το άκουσμα του τραγουδιού στον υποτιθέμενο Ελληνικό τελικό. Δεν κάνουμν ακμάι περίεργη κριτική! Λέμα ότι ΔΕΝ μας άρεσε. Πρέπει να μας αρέσει με το ζόρι; Έχουμε το δικαίωμα να πούμε ότι δεν μας άρεσε;
Πάμε παρακάτω. Δεν μας άρεσε η παρουσία της Clavdia. Αυτή η “κούφια” στατικότητα, χωρίς καλλιτεχνικό για μας ερέθισμα.
Μιά κοπέλα που με υπερβολικές -κακέχτυπα θεατρικών – κινήσεις χεριών πάσχιζε να μας συγκινήσει. Με έναν στοίχο τέρμα ανίκανο να μας το προκαλέσει. Άτακτα λόγια με κτητικές αντωνυμίες να καταλήγουν. Λόγια χωρίς ειρμό και νόημα για μας. Μόνο “Αχ” και “βαχ”. Αυτό προλάβαμε να καταλάβουμε όση ώρα τραγουδούσε. Και τώρα, ένα μάθημα: Αφήνουμε την υποκειμενική μας άποψη που λέει πως τα πάντα ήταν κακαίσθητα. Ακόμα και το εύρημα να την θυμόμαστε με τα γυαλιά. Και οι…κορώνες. Θεωρούμε κατόρθωμα ότι βγάζει κορώνες; Έχει σχέση αυτό με το αν μας αρέσει το τραγούδι και η παρουσιαση του; Γιατί αν έχει, να κάνουμε διαγωνισμό κορώνας.
Αφήνουμε λοιπόν το υποκειμενικό “δενα μας αρέσει σε τίποτα και καθόλου” το δικό μας και πάμε σε κάτι αντικειμενικό: Αποδέχεστε όλοι πως όποιος παράγει επικοινωνία με κοινό, οφείλει να είναι γρήγορα, άμμεσα κατανοητός. Να δίνει το μήνυμα στην στιγμή. Ισχύει για τα τραγούδια, για τα κείμενα, τους τίτλους, τους στίχους, τα διαφημηστικά σλόγκαν και σποτάκια, για τα πάντα.
Ωραία! Είμαστε Έλληνες και μιλάμε – όσο χάλια και αν την μιλάμε – την Ελληνική. Είναι υποχρέωση τπου στιχουργού που θέλει να επικοινωνήσει την ιδέα του να γίνει κατανοητός ακόμα και σε μας που γνωρίζουμε ανεπαρκώς τα Ελληνικά. Λοιπόν, εμείς, δεν καταλάβαμε τίποτα. Δεν καταλάβαμε ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Καταλάβαμε πως το παιδί προσπαθεί να κλαίει και να οδύρεται.
Εσείς λοιπόν που ακούτε αυτό το τραγούδι, αν καταλάβατε τους στίχους τους και αν πρέπει ν’ απαντήσετε τι λέει το τραγούδι, συγχαρητήρια, χάσαμε. Κακώς επιμένουμε.
Κάποιοι λίγοι βέβαια θ’ αμφιβάλουν πάντα για την κρίση τους ακούγοντας το κομμάτι αυτό. Οι ίδιοι όμως θ’ αμφιβάλλουν μια ζωή για την κρίση τους πάνω σε όλα. Μιλάμε πολύ απλά αλλά τα…τρολ της ζωής και όχι μόνο του διαδυκτίου. Από την στιγμή που δεν θέλουν να καταλάβουν τι λες, θα πετάνε ό,τι “κουλό” θέλουν.
