Δάφνη Αλεξάντερ βιογραφικό, ηλικία, ύψος, καταγωγή και ο Άγγλος…Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Κύπρο, η Δάφνη Αλεξάντερ αρχικά σπούδασε νομικά στο Somerville College της Οξφόρδης. Ωστόσο, σύντομα συνειδητοποίησε ότι η δικηγορία δεν ήταν ο δρόμος που ήθελε να ακολουθήσει.
Με ρίζες από την Κύπρο και σπουδές στην Οξφόρδη και το Λονδίνο, έκανε το μεγάλο άλμα από τη νομική στην υποκριτική, χτίζοντας ένα εντυπωσιακό βιογραφικό με συνεργασίες σε κινηματογράφο, τηλεόραση και θέατρο.
Η αγάπη της για την τέχνη την οδήγησε στη Δραματική Σχολή LAMDA (London Academy of Music & Dramatic Art), όπου σπούδασε υποκριτική και έκανε τα πρώτα της βήματα στη σκηνή.
Η διεθνής καριέρα και οι μεγάλες συνεργασίες
Η Δάφνη Αλεξάντερ απέκτησε αναγνωρισιμότητα μέσα από τον ρόλο της ως Νάντια Ταλιάνου στη δημοφιλή δραματική σειρά του BBC «Casualty». Η επιτυχία αυτή άνοιξε τον δρόμο για συμμετοχές σε μεγάλες παραγωγές, όπως οι ταινίες «The Fourth Kind» και «The Ghost Writer», όπου συνεργάστηκε με τον Ρόμαν Πολάνσκι.
Στο πλούσιο βιογραφικό της ξεχωρίζουν οι θεατρικές παραστάσεις στο West End του Λονδίνου και στη Νέα Υόρκη, καθώς και οι συνεργασίες στον κινηματογράφο με διεθνούς κύρους καλλιτέχνες όπως ο Πολάνσκι, ο Μπρόσναν και ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ. Ωστόσο, η ταλαντούχα κόρη της Ελένης και του Κύπρου Χρυσοστομίδη, παραμένει προσγειωμένη και απόλυτα δοσμένη στην τέχνη που την έκανε «πιο παρατηρητική, πιο ευαίσθητη, πιο διαισθητική και πιο αγωνίστρια».
Πόσο δύσκολο είναι να δουλεύετε σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον; Το Λονδίνο είναι δύσκολο μέρος. Βρέχει πολύ και έχει πολλή σκοτεινιά. Χρειάζονται επίσης γερά νεύρα για να ανελιχθεί κάποιος στον τομέα της ηθοποιίας, διότι οι Άγγλοι ως γνωστόν έχουν σπουδαία παράδοση και το θέατρο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος εδώ αγγίζουν το πιο υψηλό επίπεδο παγκοσμίως.
Από την άλλη φαντάζομαι η πόλη σάς δίνει πολλά ερεθίσματα; Λατρεύω το Λονδίνο! Μου κεντρίζει το πνεύμα από κάθε άποψη και μου δίνει μια απίστευτη ενεργητικότητα, όρεξη για δουλειά και αναζήτηση της επιτυχίας. Παραμένει αναμφισβήτητα κατά τη γνώμη μου η παγκόσμια πρωτεύουσα του θεάτρου και της τέχνης.
Χρειάστηκε να κάνετε θυσίες γι’ αυτή τη δουλειά; Είναι γεγονός ότι όταν αποφάσισα να αλλάξω τη ζωή μου, να μετακομίσω σε ξένη χώρα και να ακολουθήσω ένα επάγγελμα δύσκολο και ξένο όσον αφορούσε τις μέχρι τότε εμπειρίες μου, αποχαιρετούσα ένα παλιό τρόπο ζωής και άνοιγα την πόρτα σε ένα καινούριο.
Σίγουρα υπάρχουν πράγματα τα οποία έπρεπε και πρέπει να θυσιάσω ή να ανατρέψω για να φτάσω εκεί που θέλω ως ηθοποιός. Δεν το βλέπω όμως σαν θυσία. Προσπαθώ πάντα να βλέπω μπροστά και όχι πίσω.
Η υποκριτική σάς έχει αλλάξει ως άνθρωπο; Αδιαμφισβήτητα. Έχω γίνει πιο παρατηρητική, πιο ευαίσθητη, πιο διαισθητική, αλλά και πιο αγωνίστρια.
Σας απασχολεί το θέμα της νεότητας; Άργησα λίγο να ξεκινήσω την καριέρα μου διότι σπούδασα κάτι άλλο πριν γίνω ηθοποιός. Γι’ αυτό και δεν εξαρτήθηκα ποτέ από τη νιότη. Ήθελα και θέλω να παίξω ρόλους όλων των ηλικιών και ανυπομονώ πολύ να παίξω πιο ώριμες γυναίκες γεμάτες εμπειρίες και γνώσεις ζωής.
Μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα και πλούσια η ψυχή μιας πιο ώριμης γυναίκας για να την υποδυθεί μια ηθοποιός.
Μεγαλώσατε σε ένα περιβάλλον με γονείς που αγαπούν την τέχνη; Πόσο σας καθόρισε αυτό ως άνθρωπο; Με καθόρισε αποφασιστικά. Η μαμά μου αγαπούσε και αγαπά παρά πολύ τη μουσική. Τη θυμάμαι να ακούει συνεχώς όπερα και επίσης μοντέρνα γαλλική μουσική, πράγμα που με έκανε να λατρεύω μέχρι σήμερα τη γαλλική γλώσσα και κουλτούρα. Στον μπαμπά μου αρέσουν πολύ τα μυθιστορήματα. Όσο δε για τη γιαγιά μου, ήρθε κάποτε με αποστολή στο Λονδίνο για να με προσέχει καθώς διάβαζα για κάποιες νομικές εξετάσεις.
Αντί να με πιέζει να μελετώ, με ξεσήκωνε κάθε απόγευμα να πάμε θέατρο. Νομίζω έχει παίξει τεράστιο ρόλο στις επαγγελματικές μου αποφάσεις…
Ποιο είναι το πιο σπουδαίο πράγμα που σας έμαθαν οι γονείς σας; Μου έμαθαν την ειλικρίνεια, τη γενναιοδωρία, την καλοσύνη. Την ελευθερία πνεύματος. Τη σημασία της σκληρής δουλειάς.
Ποιες μνήμες κρατάτε ιδιαίτερα από τα παιδικά σας χρόνια; Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια και φυσικά νοσταλγικά συναισθήματα για πολλές ωραίες στιγμές με οικογένεια και φίλους στην Κύπρο. Θυμάμαι βραδιές Χριστουγέννων στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού με όλα τα ξαδέλφια και κάλτσες γεμάτες από δώρα και γλυκά, αλλά και ατελείωτα καλοκαίρια στο εξοχικό μας στον Πρωταρά με φίλους, κολύμπι, θαλάσσιο σκι, λουκουμάδες και βιβλία…
Μικρή παρακολουθούσατε κινηματογράφο και θέατρο; Πάντα μου άρεσαν πολύ οι Άγγλοι ηθοποιοί όπως η Βίβιαν Λη και ο Λώρενς Ολίβιε, ο Ρεξ Χάρισον, ο Πίτερ Οτούλ και ο Τζορτζ Σάντερς. Ίσως γι’ αυτό και κατέληξα να ζω και να δουλεύω στην Αγγλία. Έβλεπα ασταμάτητα το «Ωραία μου Κυρία» με την Όντρεϊ Χέπμπορν και το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» και ήξερα και τις δυο ταινίες απέξω.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας σκηνοθέτες; Ποιον να πρωτοδιαλέξω; Μου αρέσουν ο Μινγκέλα, ο Πολάνσκι, ο Μπέργκμαν, ο Ντέιβιντ Λιν, ο Άνγ Λι, ο Κόπολα και η Σοφία Κόπολα, ο Κιούμπρικ, ο Σίντνεϊ Πόλακ… Τώρα τελευταία παρακολουθώ επίσης σύγχρονο ελληνικό και κυπριακό κινηματογράφο και είμαι πολύ περήφανη που νέοι ταλαντούχοι σκηνοθέτες από εδώ πηγαίνουν τόσο καλά σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου.
Τρέφω μεγάλες ελπίδες πως ο ελληνικός και κυπριακός κινηματογράφος θα φθάσουν σε νέα ύψη για τη δική μας γενιά, σαν εκείνα του Μιχάλη Κακογιάννη ή του Κώστα Γαβρά.
Ονειρευόσασταν από παιδί να γίνετε ηθοποιός; Ναι. Αλλά το παραδέχθηκα στον εαυτό μου πολύ αργότερα, αν και εκ των υστέρων ήταν ολοφάνερο. Μου άρεσε να μαγνητοφωνώ τον εαυτό μου να διαβάζει αποσπάσματα από τα μυθιστορήματα που αγαπούσα. Με διάλεγαν πάντοτε για να απαγγείλω ποιήματα στις σχολικές γιορτές, πράγμα που απολάμβανα ιδιαίτερα. Και θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα τον Μάκβεθ με τη δασκάλα μου των αγγλικών, πόσο με συγκίνησε και πώς λάτρευα να απομνημονεύω τους αριστουργηματικούς μονολόγους του.
Σπουδάσατε νομικά και έπειτα γίνατε ηθοποιός. Έχετε μετανιώσει ποτέ γι’ αυτή την επιλογή; Απόλαυσα τα χρόνια που πέρασα φοιτήτρια στην Οξφόρδη − ήταν μια ιδιαίτερα ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου − αλλά όταν τελείωσα αντιλήφθηκα ότι θα μου ήταν αδύνατο να εξασκήσω το επάγγελμα της δικηγόρου. Και συνεχίζω να το πιστεύω.
Με τον σύζυγό σας, ο οποίος είναι στον χώρο της τέχνης, συζητάτε τους ρόλους που αναλαμβάνετε; Ο σύζυγός μου είναι θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης καθώς επίσης και φωτογράφος. Οπωσδήποτε λοιπόν έχουμε πολλά κοινά σε επαγγελματικό επίπεδο και συζητάμε συχνά ρόλους και σενάρια. Όντας Άγγλος και πιο έμπειρος στο χώρο, είναι πιο συγκρατημένος από μένα – εγώ τείνω να είμαι λίγο πιο μεσογειακή και παρορμητική – και συχνά με συμβουλεύει να κάνω υπομονή, να μη βιάζομαι και να σκέφτομαι πριν από αποφάσεις και συνεργασίες.
Ποιο θεατρικό ή ταινία είδατε πρόσφατα που σας άρεσε ιδιαίτερα; Είδα πρόσφατα μια ελληνική ταινία σε μια προβολή της στην Κύπρο, τη Love Me Not του Αλέξανδρου Αβρανά. Τη βρήκα έξυπνη και ενδιαφέρουσα, με σκοτεινό χιούμορ και δύσκολο, προκλητικό περιεχόμενο. Ήταν και πολύ όμορφα γυρισμένη.
Ποια άλλα πράγματα σας δίνουν ικανοποίηση εκτός από το θέατρο; Τι ωραία ερώτηση… Μου αρέσουν η θάλασσα, οι βάρκες, η ζέστη, τα μεγάλα καπέλα, τα ελληνικά νησιά, η ψυχολογία, φοβερά μυθιστορήματα, η γιόγκα, μακρινά ταξίδια, οι ξένες γλώσσες, το θαλάσσιο σκι, η αστρολογία, τα νυχτερινά όνειρα, οι γάτες και καθετί το αλλόκοτο.
Με ποιο κριτήριο απαντάτε θετικά σε μια νέα πρόταση που σας γίνεται για συμμετοχή σε κάποια ταινία ή θέατρο; Διαλέγω έργα διότι είτε μου αρέσει το σενάριο είτε με τραβά ιδιαίτερα ο ρόλος που μου έχει προσφερθεί είτε οι συντελεστές (συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιοί) είναι άτομα με τα οποία θα ήθελα να συνεργαστώ και θαυμάζω ιδιαίτερα για το ταλέντο τους.
Όταν και τα τρία ισχύουν λέω το ναι με μεγάλο ενθουσιασμό, όπως καλή ώρα στην περίπτωση της ταινίας του Σταύρου Παμπαλλή «Πολιορκία στην Οδό Λιπέρτη».
Πού κάνατε τα γυρίσματα και τι ρόλο αναλάβατε στην ταινία αυτή; Τα γυρίσματα για την «Πολιορκία» τελείωσαν τέλη Ιουνίου και έγιναν στη Λευκωσία, κυρίως στο Καϊμακλί. Έπαιξα το ρόλο της κυρίας Π. Ήταν ένας υπέροχος, δύσκολος και αρκετά αινιγματικός ρόλος. Δεν μπορώ ακόμη να αποκαλύψω λεπτομέρειες, εκτός από το ότι ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία και η συνεργασία μου με τον Σταύρο Παμπαλλή και με όλους τους συντελεστές ήταν από την αρχή μέχρι τέλους εξαίρετη. Πιστέψαμε με όλη μας την καρδιά στην ταινία και δουλέψαμε πολύ σκληρά και με πολλή αγάπη προς το αντικείμενο. Ανυπομονώ πολύ να μοιραστώ την εμπειρία αυτή μαζί σας.
Τι σας προκάλεσε το ενδιαφέρον σ’ αυτή τη δουλειά; Ο Σταύρος μου πρωτομίλησε για την ταινία πριν τέσσερα χρόνια, όταν ένα βροχερό πρωινό με πήρε τηλέφωνο από την Κύπρο για να συζητήσουμε μια πιθανή συνεργασία. Αμέσως ένιωσα και τα τρία συστατικά που ανέφερα προηγουμένως: ρούφηξα με μεγάλο ενδιαφέρον το σενάριο, μου κέντρισε το μυαλό ο χαρακτήρας της κυρίας Π και χάρηκα πολύ που μου δινόταν η ευκαιρία να δουλέψω με ένα τόσο ταλαντούχο και υποσχόμενο σκηνοθέτη και συγγραφέα όπως τον Σταύρο. Από τότε ξεπεράστηκαν αρκετά εμπόδια προτού να μας δοθεί η ευκαιρία να φτάσουμε επιτέλους στα γυρίσματα.
Εν τω μεταξύ, βρισκόμασταν πού και πού στο ταβερνάκι του Πάμπου για φακές και κουβέντα επί του σεναρίου.
Πόσο εύκολα μπαίνετε στο πετσί ενός ρόλου; Εξαρτάται από τον κάθε ρόλο. Είμαι όμως τελειομανής και τείνω να σκέφτομαι ασταμάτητα τον κάθε ρόλο με τον οποίο καταπιάνομαι. Κοιμάμαι και ξυπνώ σκεπτόμενη τι αναζητεί αυτή η γυναίκα, τι αγαπά, τι ονειρεύεται, τι φοβάται… Μόλις δε προς το τέλος της προετοιμασίας, μου δίνονται τα ρούχα που φοράει και τα παπούτσια, καταλαβαίνω πια και πώς νιώθει στο πετσί της.
Και μετά, χρειάζεσαι κάποιο χρόνο για να τον αποβάλετε από πάνω σας; Οπωσδήποτε μου παίρνει κάποιο διάστημα για να αποβάλω ένα ρόλο ιδιαίτερα όταν μου έχει δοθεί χρόνος για να προετοιμαστώ. Στην περίπτωση της «Πολιορκίας», είχα τον ρόλο στο νου μου για αρκετό καιρό πριν από τα γυρίσματα, γι’ αυτό και ένιωσα μεγάλη σύνδεση με το χαρακτήρα. Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να αποχαιρετιστώ με την κυρία Π στο τέλος της παραγωγής.
Την αγάπησα πολύ και με ενέπνευσε… τα υπόλοιπα επί της οθόνης.
Σε ποιες άλλες παραγωγές έχετε δουλέψει στην Κύπρο; Στην Κύπρο έχω δουλέψει στη μικρού μήκους ταινία «Το Παλάτι» με τον σκηνοθέτη Αντώνη Μαρά, που ήταν άλλη μια παραγωγή για την οποία νιώθω πολύ περήφανη. Η ταινία αυτή κέρδισε πολλά βραβεία και πλησίασε μάλιστα και σε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους το 2011.
Έπαιξα επίσης στην ενδιαφέρουσα θεατρική παράσταση A Slight Risk του Πάρι Ερωτόκριτου, στο Πλατύ Αγλαντζιάς και πολύ παλιότερα, πριν ακόμη φύγω από την Κύπρο, στο θεατρικό έργο Proof, σε σκηνοθεσία Στέλιου Καυκαρίδη, στο Σατιρικό Θέατρο.
Έχετε δουλέψει με διεθνή ονόματα του χώρου του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ποιες συνεργασίες ξεχωρίζετε ιδιαίτερα; Ήταν πραγματικά σαν όνειρο που μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω με γίγαντες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Πολάνσκι ήταν αυστηρός και τελειομανής, είχε πάντοτε την πρωτοβουλία και τον τελευταίο λόγο για όλα. Ο Πιρς Μπρόσναν είχε φοβερό χιούμορ και ο Γιουάν ΜακΓκρέγκορ ήταν συμπαθητικός και ευγενέστατος. Στο θέατρο έμαθα πολλά δουλεύοντας με τη σπουδαία θεατρική ηθοποιό και γλυκύτατη Σάλλυ Ντέξτερ. Στην «Πολιορκία» μόλις τώρα συνεργάστηκα με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ο οποίος ήταν άκρως επαγγελματίας, διεισδυτικός και αυθεντικός.
Εκτός από την ταινία που λαμβάνετε μέρος ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά; Παρόλο που έχω διάφορες προτάσεις, αυτή τη στιγμή αισθάνομαι ότι χρειάζομαι λίγη σκέψη προτού κάνω το επόμενο επαγγελματικό μου βήμα. Θα ’θελα πολύ να είναι ένα πρότζεκτ που να σημαίνει κάτι για μένα, όπως η «Πολιορκία». Αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρουν πολύ οι μεγάλου μήκους ταινίες και το κλασικό θέατρο, είτε στα ελληνικά είτε στα αγγλικά.
Διάβαζα στο βιογραφικό σας ότι έχετε ταξιδέψει πολύ λόγω της δουλειάς σας. Ποιες είναι οι πιο όμορφες εμπειρίες που κρατάτε στη μνήμη σας; Είναι γεγονός, έχω ταξιδέψει πολύ λόγω δουλειάς και ελπίζω να συνεχίσω διότι είναι από τα πιο όμορφα της δουλειάς μου, η περιπέτεια ενός ξαφνικού ταξιδιού σε μια καινούρια χώρα. Έχω δουλέψει Τυνησία και Μαρόκο, Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη, Ιταλία, Άμστερνταμ, Κρήτη…
Τα γυρίσματα στην Ιταλία πέρυσι το καλοκαίρι για μια αμερικανική ταινία η οποία βγαίνει σύντομα στις αίθουσες (Welcome Home με τον Aaron Paul) ήταν ειδυλλιακά, σε ένα υπέροχο χωριουδάκι στην Ούμπρια, το Τόντι. Επίσης ήταν αξέχαστη εμπειρία για μένα όταν πέρασα ένα μήνα στη Νέα Υόρκη λαμβάνοντας μέρος στη θεατρική παράσταση City Stories στο 59E59 Theater πλάι στο Central Park.
Τι σας αρέσει να απολαμβάνετε όταν έρχεστε στην Κύπρο; Όταν νιώθω κουρασμένη από το Λονδίνο, έρχομαι στην Κύπρο και νιώθω αμέσως τη δύναμή μου να επιστρέφει. Γενικά λατρεύω να περνώ χρόνο στον Πωμό και στον Ακάμα, να κολυμπώ στη θάλασσα με τη μαμά μου, να κουβεντιάζω με τη γιαγιά μου στη βεράντα της στη Λευκωσία και να ανακαλύπτω καινούργια μέρη του νησιού μας με τον άντρα μου, ο οποίος δεν είναι Κύπριος, γι’ αυτό και βλέπει το νησί μας με μια διαφορετική ματιά.
Τι λέει η ίδια για το βιογραφικό της:
Σπούδασα στη σχολή LAMDA του Λονδίνου και έχω δουλεψει σε θέατρα στην Αγγλία και Νέα Υόρκη, καθως και σε ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές στην Αγγλία και στην Αμερική. Εχω παίξει βασικό χαρακτήρα σε σειρά του BBC (Casualty) καθώς και ρόλους σε πολύ μεγάλες παραγωγές όπως και την ταινία του Ρομάν Πολάνσκι The Ghost Writer, την ταινια της Universal The Fourth Kind, τη σειρα της HBO House of Saddam, και την ταινια Born to be Murdered.
Μιλώ άπταιστα Ελληνικά, Αγγλικά και Γαλλικά, και λίγα Γερμανικά, Ιταλικά και Αραβικά.
Έχω κατοικία σε Αθήνα, Λευκωσία και Λονδίνο και πηγαινοέρχομαι μεταξύ των τριών.
Η τελευταία ταινία στην οποία έπαιξα πρώτο γυναικείο ρόλο, Η Πολιορκία στην Οδό Λίπερτη του Σταύρου Παμπαλλη, μόλις πήρε πέντε βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2019 συμπεριλαμβανομένων και το βραβείο κοινού και το βραβείο διεθνών κριτικών FIBRESCI